Column: Uitknop

14-06-2013 algemeen

Op haar blog Ongehoord schrijft Marieke over haar ervaringen als slechthorende. Herkenbare situaties en leuke anekdotes worden met een vlotte pen beschreven. Deze keer schrijft Marieke over de voordelen van de uitknop op een hoortoestel.

Uitknop

Een van de meest onderschatte genoegens van een hoortoestel is de uitknop. Je denkt natuurlijk: hoortoestellen zijn toch juist bedoeld om mee te kunnen horen? Dat klopt, dat is inderdaad ook een voordeel van die toestellen. Stilte is soms echter minstens net zo lekker. Weleens een tentamen moeten maken terwijl het gebouw ernaast met apocalyptisch natuurgeweld werd gesloopt? Of geslapen op een drukke camping? En wat te denken van een snurkende partner?

Dat ik er zelf ook een heb, ontdekte ik pas na een jaar samenwonen, toen ik midden in de nacht thuiskwam. Stomverbaasd hoorde ik hoe de bovenbuurman luid en langzaam aan het zagen was. Hoewel… zagen? Om drie uur ’s nachts? Tot ik naar mijn slapende vriend keek en zag dat het geluid wel heel synchroon liep met z’n ademhaling. Inwendig grinnikend zette ik met één druk op de knop het geluid uit.

Met de uitschakelaar binnen handbereik heb ik zelf de controle over de dingen die ik níet wil horen. Tot op zekere hoogte dan. Want hoortoestellen hebben ook nadelen. Ze werken namelijk op batterijen. Mijn gehoor daardoor ook. En batterijen hebben absoluut geen gevoel voor timing. Ze weigeren dienst op de momenten dat ik ze het meest nodig heb.

Gebeurt dit tijdens het spannendste moment van een film, dan kan ik me daar nog overheen zetten. En in de rij bij de kassa van de supermarkt is het irritant, maar overkomelijk. Gebeurt het echter midden in een zakelijk telefoongesprek met iemand die mij niet kent, dan breekt het zweet me aan alle kanten uit. Mijn lipleeskunsten kunnen me op zo’n moment niet uit de brand helpen. Een heel blik aan excuses heb ik opengetrokken: een wisselgesprek, iemand aan mijn bureau, of de simpelste: ‘Er zit een storing in de lijn, ik bel zo even terug’. Waarna ik vliegensvlug de batterijtjes vervang.

Ook mijn figuurlijke batterij wil nog weleens leeg raken. Na een drukke dag met veel geluiden en bewegende monden is er niks heerlijker dan de voordeur achter me dicht te trekken (aan de binnenkant welteverstaan) en het geluid uit te zetten. Mijn vriend ziet aan mijn gezicht dat het niveau ‘tandvlees’ is bereikt en laat me lekker op mijn stille plek.

Terwijl de geluiden buiten me verstomd zijn, krijgt de drukte in mijn hoofd geen input meer, waardoor ik langzaam tot rust kom. Dit zijn de momenten waarop mijn acceptatieniveau het hoogst is. Hoewel de lege batterij deels veroorzaakt wordt door mijn beperking, geeft diezelfde beperking me ook een middel om mijn batterij weer op te laden. Die onvolprezen uitknop dus!

Lees alle verhalen van Marieke op haar weblog. Deze column verscheen ook in het magazine Gezond gehoor, jrg. 3, nr. 1 (voorjaar 2013). Meer info over dit blad is te vinden op www.gezondgehoor.nl.


Reacties

Er zijn nog geen reacties Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Gerelateerde artikelen