Doof… en weer kunnen horen

22-12-2003 algemeen

Yvonne werd van de één op de andere dag doof als gevolg van een hersenvliesontsteking. 32 jaar lang kon ze helemaal niets meer horen. Dit was voor Yvonne een ramp. “Muziek bijvoorbeeld was mijn leven. Ik speelde fluit en zong in een koor. Het heeft dan ook zeker vijf tot tien jaar geduurd voordat ik er aan gewend was dat ik doof was en dat ik er mee kon leven.”

Op dertien juni werd Yvonne geopereerd voor een cochleair implantaat. Simpel gezegd is dit een binnenoorprothese die door directe elektrische prikkeling van de gehoorzenuw totaal dove mensen kan laten horen. Op 19 augustus was haar aansluiting en proeffitting.
Yvonne kan zich die dag nog goed herinneren. Na de aansluiting ging ze met haar coach Carola even een kopje koffie gaan drinken voordat de eerste oefeningen gedaan zouden worden. “We hadden wat broodjes meegenomen voor bij de koffie. Carola scheurde de zak open en dat geluid! Ik vroeg of dat geluid wat ik hoorde het scheuren van een zak was. En ik heb daarna de zak nog een paar keer in reepjes gescheurd, puur voor het geluid. En het geluid van een lepeltje in een kopje. En toen ik af ging rekenen en de munten op de toonbank legde, dat geluid. Ik heb gevraagd of ik nog een paar keer munten op de toonbank mocht leggen, prachtig! En de reacties ook toen bij het afrekenen, mensen reageerden zo leuk omdat je zelf zo enthousiast was.”

Er waren ook geluiden waar ze toch een beetje bang voor was. “Toen ik na de fitting naar huis moest rijden, heb ik `m even afgedaan. Want die geluiden van het verkeer vond ik heel eng. En het is ook een ander geluid dan het geluid wat ik in mijn herinnering heb. Het is nu meer een soort van gezoem geworden. En ik schrok ook toen ik het geluid van naaldhakken hoorde. “Dat is toch niet van deze tijd, naaldhakken”, dacht ik toen.

Yvonne woont tien minuten rijden van het strand. Ze gaat dan ook regelmatig met haar hond naar het strand. Toen zij geluiden op kon vangen, ging ze diezelfde dag ook naar het strand om het geluid van de zee te horen. Maar dat viel haar heel erg tegen, ze herkende het niet. En ze had ook voor het eerst haar eigen stem gehoord, en die vond ze lelijk klinken en ze vertelt dat ze somber naar haar auto liep.

Een van de mooiste momenten voor Yvonne na haar CI was toen ze met haar zoon in de huiskamer zat. Bas zat voetbal te kijken en Yvonne zat met haar rug naar hem toe achter de computer. Yvonne moest niezen en haar zoon reageerde door “gezondheid” te zeggen. “Dank je”, zei ik, en ik draaide me naar hem toe, want ik realiseerde me dat ik hem gehoord had. En hij realiseerde dat ook, want hij lachte van oor tot oor. Dat was zo`n mooi moment, ik heb zitten huilen. Dat heb ik nu nog wel eens, dat ik van puur genoegen kan huilen om dat soort dingen.”

Het benoemen van geluiden gaat nog niet helemaal goed. Het blaffen van de hond kan ze niet onderscheiden van het schuiven van een stoel. “Ik heb moeten leren hoe een auto klinkt, en dat dit een ander geluid is dan een brommer. Sommige geluiden kan ik wel weer heel duidelijk herkennen. Ik hoor bijvoorbeeld wel heel goed het water koken.”

Yvonne vroeg haar arts of zij ooit weer muziek kon luisteren, weer kon zingen of fluit spelen. De arts stond daar wat sceptisch tegenover. Maar Yvonne zette toch door. Zij kreeg de cd-speler van haar oudste zoon en is de verschillende cd`s gaan beluisteren. “Vogelgeluiden: prachtig. Eerst hoorde ik alleen maar vogels, maar nu weet ik hoe een koolmeesje, duif, lijster klinkt bijvoorbeeld.”

En zo is Yvonne nu ook weer naar muziek aan het luisteren en probeert ze de verschillende instrumenten te onderscheiden. Want muziek was en bleef haar passie. Zo is ze, na 10 jaar doof zijn, toch weer fluit gaan spelen: Ik probeer dan het geluid te voelen. Ook toen werkte ik met verstandelijk gehandicapten en die luisterden wel eens naar mijn spel. Een van hen zei: Je moet nog meer oefenen. Ik speelde vals, maar ja dat hoorde ik zelf niet.”

Na de CI is haar zus voor haar piano gaan spelen, en Yvonne herkende de liedjes weer. Ook haar broer speelde gitaar voor haar en ook toen herkende ze de liedjes. “Dat waren emotionele momenten. Mijn broer en zus waren er behoorlijk door geraakt.”

Wat Yvonne ook als prettig ervaart is dat ze haar naam weer terug heeft. “Als dove wordt je toch vaak als klein kind behandeld. Je wordt niet eens bij je eigen naam genoemd. Na mijn CI stond ik in de keuken, en mijn broer zat in de huiskamer. We zagen elkaar niet en hij riep mij. En dat is zo`n goed gevoel; je naam weer te horen. Ik heb mijn naam weer terug!”

De CI heeft nog meer bijkomstige foefjes. Wanneer Yvonne in een restaurant zit bijvoorbeeld, heeft ze een microfoontje dat ze aan haar processor aan kan sluiten waardoor alle “omgevingsgeluiden” soort van wegvallen en zij zich zo kan focussen op degene met wie ze praat. Zo is er ook een speciaal apparaatje wat ze op haar processor aansluit als ze moet telefoneren (het apparaatje zit aan telefoon en kan worden aangesloten op de processor) Ook dat apparaat zorgt ervoor dat omgevingsgeluiden wegvallen en de focus komt te liggen op het geluid uit de hoorn.

Vorige week is Yvonne voor onderzoek in het ziekenhuis geweest. Uit allerlei oefeningen bleek dat ze weer voor 69 procent kon horen. “69 procent, dat is toch veel. Van 0 naar 69 procent en ik ben nog niet eens klaar met oefenen/leren.”

Kortom: voor Yvonne is haar cochleair implantaat een uitkomst!

Bron: Gezondheidsplein


Reacties

Er zijn nog geen reacties Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Gerelateerde artikelen