Vrijheid, gelijkheid, broederschap

29-04-2003 algemeen

Toen ik nog in een internaat woonde, prijkte de leus ‘Vive la révolution’ bij mij op de deur. De verworvenheden van de Franse revolutie: vrijheid, gelijkheid en broeder(zuster)schap, ook destijds alweer twee eeuwen oud, waren voor ons als jongeren met een handicap alleen wensdromen. Gelijkheid vormt eigenlijk een voorwaarde die vooraf gaat aan vrijheid en broeder(zuster)schap.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat gelijkberechtiging en gelijke behandeling al geruime tijd op de agenda van belangengroeperingen van mensen met een handicap of chronische ziekte prijkt. De strijd om gelijkberechtiging duurde tien lange jaren. Allereerst werd die strijd vooral gevoerd door Jopla en de organisatie ‘Met recht anders’. De toenmalige Gehandicaptenraad, voorganger van de CG-Raad, nam zo’n zes jaar geleden het estafettestokje over. Op 1 april was het zover: de Eerste Kamer nam het wetsvoorstel Gelijke Behandeling van Gehandicapten en chronisch zieken (WGBGcz) aan. Uiteraard wilden veel vertegenwoordigers uit alle betrokken geledingen daarbij aanwezig zijn, zo ook een aantal doven. Tot mijn stomme verbazing luidde de reactie van de Eerste Kamer op het verzoek om een doventolk; ‘Daar moet u zelf voor zorgen’. Is dát nu een antwoord dat tegemoetkomt aan de strekking van de Wet Gelijke behandeling Gehandicapten en chronisch zieken?

Omdat die wet op 1 april nog niet in werking is getreden, kunnen we dit eerste voorval van ongelijke behandeling niet melden bij de Commissie Gelijke Behandeling. Bovendien gaat de wetgeving voorlopig alleen nog maar over gelijke behandeling op het gebied van arbeid, onderwijs en toegang tot het openbaar vervoer. De toegang tot goederen en diensten valt er dus in puur juridische zin net niet onder. Het is nu zaak dat er zo snel mogelijk een dove medewerker of lobbyist ergens in politiek Den Haag aan de slag gaat. Als werknemer kan hij of zij dan een doventolk opeisen; de aanwezigheid ervan vormt immers een voorwaarde om te kunnen werken. Het blijft dan een intrigerende vraag of de financiering van de tolk gezien wordt als een taak van de werkgever of van de Kamer…

Jan Troost,
Voorzitter Chronisch zieken en Gehandicapten Raad Nederland.
Bron: http://www.cg-raad.nl/troosthoek/hbapr2003.html


Reacties

Er zijn nog geen reacties Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Gerelateerde artikelen