Het begon in 1991 met een doof jongetje in een speeltuin op de camping in Groet. Zijn horende zusje speelde vrolijk met andere kinderen, maar hij stond er een beetje verloren bij. Dat ene beeld zette de vader van het jongetje, Wim Roeleveld, aan het denken.

‘Dit klopt niet. Dit moet anders’

Wim is horend. Voordat zijn zoon doof werd, had hij nog nooit een doof persoon ontmoet. Maar die vakantie in Groet opende zijn ogen. Waarom zou zijn zoon niet gewoon kunnen spelen, kletsen en ravotten zoals andere kinderen? Het antwoord was simpel: omdat er niemand was die zijn taal sprak.

Wim besloot het anders aan te pakken. Hij vroeg de andere ouders uit de klas van zijn zoon die op de Ammanschool zat in Amsterdam: ‘Zullen we volgend jaar gewoon samen op vakantie gaan? Naar dezelfde camping?’ De reacties waren niet bepaald enthousiast. ‘Wij gaan altijd naar Frankrijk, dat laten we ons niet afpakken.’ En: ‘Wij zijn echte Italië-liefhebbers.’ Gelukkig was er één moeder uit Volendam die wél ja zei. En daarmee begon het balletje te rollen.

Vier gezinnen

De eerste editie, rond 1992, was bescheiden: vier gezinnen, een kleine week. De een met een caravan, de ander met een camper of tent. Maar wat er gebeurde, was groter dan de opzet. Elke avond zaten de families samen in een kring om te bespreken wat ze de volgende dag zouden doen. De dove kinderen straalden. De horende broertjes en zusjes ook. En de ouders? Die hadden eindelijk het gevoel: we zijn niet alleen.

Een gemeenschap op een stukje camping

Wat de Gebarencamping — toen nog wat minder flatterend ‘dovencamping’ genoemd — bijzonder maakt, is de mix. Iedereen is welkom. Dove en slechthorende deelnemers, horende ouders, broers, zussen, grootouders: iedereen gebaart. Voor één of twee weken vormen de deelnemers een kleine gemeenschap op een deel van een reguliere camping. Een plek waar communicatie vanzelfsprekend is, en niemand zich buitengesloten voelt.

Meer dan 30 jaar

Inmiddels is de Gebarencamping al meer dan dertig jaar nog iedere keer een feest. De dove kinderen van het eerste uur komen nu zelf als ouder. De een met een horend kind, de ander met een doof of slechthorend kind. Wims eigen zoon is daar een mooi voorbeeld van: hij gaat dit jaar samen met zijn dove vrouw en hun horende kind naar de Gebarencamping in Duitsland. Een van de andere oprichters reist al enkele jaren mee als oma.

De naam veranderde, de groep groeide en vorig jaar waren er zelfs twee Gebarencampings tegelijk. Een natuurlijke splitsing, met elk een eigen karakter.

Trots

Wim Roeleveld kijkt met warme gevoelens terug op wat er destijds begon met een simpele vraag aan een paar andere ouders. Hij zegt hierover: ‘Ik voel me trots als ik zie hoe dit zich heeft ontwikkeld. Het voorziet nog steeds in een behoefte.’ Een plek waar dove en horende mensen samen een gemeenschap vormen. Waar het niet uitmaakt of je doof, slechthorend of horend bent. Precies zoals Wim het ooit voor zich zag, toen hij zijn dove zoon in zijn eentje in de speeltuin zag staan.

Ga je mee naar de Gebarencamping?

Meer weten over de Gebarencamping of wil je zelf met je gezin mee? Kijk op www.gebarencamping.nl voor meer informatie en het reserveren van een plekje.