Hoe het is om doof te zijn in Utrecht

14-01-2019 algemeen , hoorproblemen , samenleving & maatschappij

Hoe toegankelijk zijn Nederlandse steden voor mensen met een beperking? In drie artikelen kijkt DUIC, De Utrechtse Internet Courant, hoe toegankelijk Utrecht is voor blinden en slechtzienden, doven en slechthorenden en mensen in een rolstoel. Welke uitdagingen komen zij tegen in de stad en wat gaat er goed?

Voor het tweede verhaal in hun serie sprak DUIC met Alma Gerritsen (52) om meer te leren over hoe het is om doof of slechthorend te zijn in Utrecht. In het artikel komt aan de orde welke invloed haar slechte gehoor heeft op haar leven en hoe toegankelijk Utrecht is voor doven en slechthorenden.

Onhandig

Alma vertelt dat veel mensen niet begrijpen dat ze slecht hoort. Daardoor zijn er regelmatig misverstanden. ‘Veel bedrijven hebben bijvoorbeeld een intercom,’ vertelt ze. ‘Dan bel je aan en dan zeggen ze iets. Soms zien zij jou op een camera, maar jij ziet hen niet. Dan sta je daar wat onhandig bij de deur. Dan zeg ik: “Ik weet niet of je wat zegt, maar ik ben doof en ik wil naar binnen”.’ Hetzelfde geldt voor slagbomen op parkeerterreinen waarbij je op een knop moet drukken. Volgens Alma zou dat visueler gemaakt kunnen worden.

Boos

Het lastigste vindt ze echter ongepaste reacties van mensen. ‘Laatst zat ik in de trein op mijn mobiel te spelen, terwijl de trein nog bij een station stilstond. Ineens werd er hard op het raam geklopt door de conducteur. Toen bleek dat een deel van de trein bleef stilstaan en een deel verder ging. Dat was toch een heel akelig gevoel, zo’n man die boos was, terwijl ik me van geen kwaad bewust was. Hij stond aan de buitenkant, dus ik kon ook niet uitleggen dat ik doof ben.’

Welke ervaringen Alma nog meer heeft in Utrecht, kun je lezen in het volledige artikel op de website van DUIC.


Reacties

Er is 1 reactie Bekijk

SC

Ik zou niet weten waarom je aan die man aan de andere kant van de ruit niet kan aangeven dat je doof bent.

En wees toch maar blij dat die man aangaf dat de dit treingedeelte niet verder ging. Of was je liever wel in die stilstaande trein gebleven en na een hele tijd aan een trein naar een verkeerde stad gekoppeld?

Ik ben een keer in een normaal doorgaande trein lang blijven wachten voor ik door had dat er iets niet klopte. Stond toen helemaal achteraan op het perron en moest een eind lopen naar het stationsgebouw, waar de uitgestapte menigte in de rij bij de telefoon stond. Ja, jaren 90 toen het mobieltje nog niet aan ieders arm vastgegroeid was. En nee, ik kon dus niet telefoneren, maar ik kon wel iemand anders vragen om voor me te bellen dat ik (veel) later zou komen dan afgesproken.
In een andere trein stapten veel mensen uit. Er gingen wel erg veel mensen naar buiten. Ben tenslotte zelf ook maar naar buiten gegaan. Inderdaad, die trein reed niet verder, terwijl daar helemaal geen lijnsplitsing was. Hij reed weer terug en wij stapten in de andere trein die ook halverwege terugkeerde.

Niemand heeft me in een van beide treinen voor mij waarneembaar geattendeerd op het uitstapbericht, mogelijk is er kwaad naar me geroepen of gezwaaid maar dat was vast niet het geval bij de tweede stilstaande trein want ik heb naar die stroom zitten kijken. Geef je bij zo’n kwaaie boodschapper aan dat je doof bent, dan komt er meestal een verontschuldiging. Ja hoor, dat treft ons gehandicapten dan weer. Vaak eerst afgesnauwd worden omdat ze niet konden ruiken dat we een afwijking hebben. Doen we zelf waarschijnlijk ook bij anderen: eerst oordelen en daarna pas (of misschien helemaal niet) willen horen/vernemen waarom de ander zo stom reageerde.

Beantwoord

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Gerelateerde artikelen