Comakijken, tinderen en het wokakkoord. Bij een taal die constant in beweging is, hoort een constante stroom aan nieuwe woorden die al dan niet in het collectieve vocabulaire beklijven. Die taalverrijking geldt, in iets andere vorm, ook voor gebarentaal. Maar hoe krijgt een nieuw woord een eigen gebaar?

"Het idee dat er woorden ontstaan en dat daar vervolgens gebaren aan worden gekoppeld, is een misvatting", vertelt Trude Schermer van het Nederlands Gebarencentrum. "Gebaren ontstaan los van woorden en worden pas ontwikkeld als een bepaald fenomeen of begrip voor de dovengemeenschap belangrijk is, niet omdat er een Nederlands woord voor is."

Lees het volledige artikel op de website van de Trouw.