Eindelijk een alternatief voor traditionele ‘piepjestest’?

03-09-2018 onderzoek & wetenschap

Voor het beoordelen van iemands gehoor wordt al jarenlang de zogenaamde ‘piepjestest’ gebruikt. Hierbij krijg je als patiënt een hoofdtelefoon op en moet je op een knop drukken als je een piep hoort. Honderd procent betrouwbaar lijkt deze testmethode echter niet. Het University College London Ear Institute doet daarom onderzoek met een nieuw soort test.

Voor wie zijn gehoor regelmatig laat testen is het een herkenbare situatie: je zit in een afgesloten kamer met een hoofdtelefoon op je hoofd en een drukknop in je hand. Iedere keer als je een piepje hoort, moet je de knop indrukken. Maar hoe dik de deur van het kamertje ook is, je kunt nog steeds geluiden horen, zoals voetstappen of het toetsenbord van de medewerker die de test afneemt. Soms maak je zelf geluiden, zoals kuchen of niesen. Hoorde je nu toevallig net op dát moment een piepje? Nou ja, voor de zekerheid de knop maar even indrukken dan.

Primitief

In een tijd waarin technologische ontwikkelingen ontzettend snel gaan, lijkt de test behoorlijk primitief. Dat vonden ook onderzoekers aan het University College London Ear Institute. Met ondersteuning van de Biomedical Research Council wordt daarom momenteel een onderzoek uitgevoerd met een nieuw soort test. Het onderzoek maakt deel uit van een groter project, waarbij wordt onderzocht hoe goed mensen zonder gehoorverlies en mensen met hoortoestellen of cochleaire implantaten geluid kunnen lokaliseren en onderscheid kunnen maken tussen verschillende woorden.

“Vaak is het grootste probleem de aanwezigheid van achtergrondgeluid,” legt één van de onderzoekers uit. “Daarnaast kunnen twee personen exact dezelfde uitslag krijgen na een piepjestest, maar wel compleet verschillende behoeftes hebben als het gaat om de juiste hoorhulpmiddelen. Met andere woorden: de technologie is op dit gebied nog niet waar ze zou moeten zijn.”

Geluiddichte kamer

Voor het onderzoek werd een geluiddichte, echovrije kamer ingericht, die zo is ontworpen dat het gebruikte materiaal de reflecties van geluidsgolven volledig absorbeert. De vloer is van verend draadgaas en op de muren zitten geometrische figuren gemaakt van schuim. Als patiënt neem je midden in de ruimte plaats op een stoel, met tegenover je een rij van wel twaalf luidsprekers. De test bestaat uit het correct identificeren van woorden (cheat, cheese, cheap, etc.) door op een tablet op de juiste afbeelding te klikken. Op de achtergrond wordt een stem afgespeeld om de aanwezigheid van een pratend persoon na te bootsen. Het tweede deel van de test richt zich op het bepalen van de richting waar een geluid vandaan komt.

Het onderzoek moet uitwijzen hoe goed de nieuwste versterkingsapparatuur presteert op het gebied van spraakidentificatie en geluidslokalisatie en welke factoren deze prestaties kunnen beïnvloeden. Ook hopen de onderzoekers een beter begrip te ontwikkelen van de voordelen en beperkingen van de bestaande hoortoesteltechnologie. Als het onderzoek succesvol blijkt, is de piepjestest over een aantal jaren wellicht achterhaald en kunnen toekomstige hoortesten in een vergelijkbare, geluiddichte kamer worden uitgevoerd.

Bron: Juliet England op The Limping Chicken


Reacties

Er zijn 3 reacties Bekijk

Ans Overtoom

Het grote nadeel van de piepjestest was dat de piepjes achterbleven in het beetje gehoor dat ik nog had, onzekerheid was het gevolg…..hoorde ik nu wel het daaropvolgende piepje of werd er niet gepiept? Doodmoe werd ik ervan, en onderweg naar huis hoorde ik nog steeds piepjes.
Nu heb ik een cochlear implantaat en speelt dit niet meer.

SC

Geluidsdichte testkamer herinner ik me uit de jaren ’70. Er werd toen ook op richting getest: aanwijzen uit welke versterker het geluid kwam. In andere audiologische centra heb ik dat niet meer gezien.
Een kno-arts beweerde dat dit soort luistertest subjectieve testen waren, die niet door de verzekeraars geaccepteerd werden. Dat werd niet door de praktijk getest, maar vooruit zo’n extra objectieve test is natuurlijk niet weg voor je dossier.

SC

Valt me nog wat in m.b.t. de betrouwbaarheid van het spraakaudiogram: gefeliciteerd, 100% goed! Wat krijgen we nu?
Er werd glashard beweerd dat alles goed verstaan was. Daarna bij een ander audiologisch centrum werd dat goedgepraat: er was waarschijnlijk geluisterd of je de klinkers goed had. Maar dat is nu net niet waar een woordaudiogram voor is. Dat moet vastleggen hoe precies je de woorden binnen de diverse klankgroepen hoort, zoals paard, baard, bard, Bart, Art, Aart, taart, haard, aard, maart, gaard, dus hoe bruikbaar hetgeen is wat er binnenkomt. In een geluidswereld die voor jou alleen in de a’s, aa’s en andere klinkers en dubbelklinkers bestaat, kan je niets verstaan en dan heb je dus geen 100% score.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Gerelateerde artikelen