Jet krijgt een doof zusje. Voor haar maakt dat niets uit, maar haar ouders zijn geschrokken. Er volgen testen, testen en nog meer testen. Dan komt op een dag een dame, die vertelt over wonderoren waarmee kinderen toch kunnen horen. Misschien is het iets voor Keet?
Het levensverhaal van een dove Nederlandse vrouw in de 20e eeuw. Bea werd geboren in een tijd waarin Gebarentaal op de dovenscholen een verboden taal was. Hoewel er niet al te ver van haar ouderlijk huis een dovenschool in Groningen was, moest ze op haar derde, omdat ze uit een gereformeerd nest kwam, naar de christelijke dovenschool Effatha in Voorburg. Ze werd daar in de lessen met klem ‘oraal’ onderwezen, maar op het internaat en in de pauzes gebruikte ze met haar medeleerlingen de Nederlandse Gebarentaal.
Elf jaar en twee maanden beschrijft verschillende onderwerpen en het leven op het Instituut voor Doven te St. Michielsgestel in Noord-Brabant. Het is gericht op de “jongensafdeling” van het instituut waar Wim Heerschop samen met de jongens en de broeders verbleef. Het verhaalt over het streng katholieke regiem en het opgesloten zijn. Daarnaast wordt het onderwijs en de orale methode van opvoeden toegelicht waarbij het ten strengste verboden was om de gebarentaal, de taal van de doven, te gebruiken.
Dit is de geschiedenis van een meisje dat niets hoort. Of eigenlijk: niets hoorde. Fiona Bollag kwam doof ter wereld, en leerde op jonge leeftijd liplezen. Op haar zestiende krijgt ze echter als een van de eersten een nieuw implantaat, waarmee haar hersenen geluiden kunnen omzetten waardoor ze weer kan horen. Plotseling leeft Fiona in een compleet andere wereld. Want hoe beangstigend is het om van de ene op de andere dag muziek of voorbijrazend verkeer te horen?