Henk Betten nam zijn leven lang niet zomaar genoegen met de plek die de maatschappij aan dove mensen toewees. In dit persoonlijke en indringende boek neemt hij de lezer mee in zijn eigen levensverhaal: van een jeugd waarin gebarentaal op school verboden was, maar stiekem toch werd gebruikt, tot een leven lang strijden voor gelijkwaardigheid en erkenning.

Betten beschrijft hoe hij, samen met anderen uit de dovengemeenschap, tientallen jaren vocht om gebarentaal niet langer als een minderwaardig communicatiemiddel te laten zien, maar als een volwaardige taal met eigen waarde en identiteit. Inmiddels is die erkenning er, maar dit boek laat zien wat er voor nodig was om zover te komen. Het is een krachtig en warm verhaal over doorzettingsvermogen, gemeenschapsgevoel en de kracht van een eigen taal.

Van taboe naar erkenning is een waardevolle en persoonlijke aanvulling op de geschiedenis van de dovengemeenschap in Nederland, geschreven door iemand die die geschiedenis van binnenuit heeft meegemaakt en mede heeft gevormd.