Wat als taal niet begint met geluid, maar met tekens? In dit boek blikt een zoon terug op zijn vader, die doof is en niet kan spreken, maar wél een eigen manier heeft gevonden om zich uit te drukken: via spijkerschrift: tekens die hij met spijkers in voorwerpen slaat. Wat voor anderen stilte lijkt, blijkt een wereld vol betekenis, herinnering en gevoel.

Abdolah laat zien dat communicatie veel meer is dan woorden alleen. De band tussen vader en zoon groeit juist in het zoeken naar begrip, in het kijken, voelen en interpreteren. Tegelijk schetst hij een rijk beeld van Iran, met zijn geschiedenis, verhalen en veranderingen.

Spijkerschrift is een toegankelijk en indringend boek over taal, familie en identiteit – en over hoe mensen altijd manieren vinden om zich uit te drukken, zelfs als woorden ontbreken.