Waar hoor ik nu eigenlijk bij? Waar hoor ik thuis? Martine (34, doof) groeide op met een dove zus, maar ging naar het reguliere middelbare onderwijs met horende klasgenoten. In het tijdschrift Flair vertelt ze: “Een identiteitscrisis is een groot woord, maar ik besefte wel dat ik in twee werelden probeerde te leven. Naarmate ik ouder werd, kwamen die werelden samen in wie ik ben.”

Martine werkt nu als docent en komt daar soms de nodige clichés tegen bij haar horende studenten: “De eerste twee vragen die ik van studenten krijg, zijn altijd hetzelfde: ‘is gebarentaal universeel?’ en ‘mogen doven autorijden?’ Blijkbaar vinden veel mensen het niet veilig, want ‘wij horen niks’. Maar als horende mensen de radio op vol volume zetten, horen ze ook niks. Dat is net zo gevaarlijk. Ik weet niet waar zulke misvattingen vandaan komen. Doof zijn wordt ook nog vaak als handicap gezien. Zelf zie ik het als mijn identiteit. Je mag trots zijn op wie je bent!”

Lees Martines ervaringsverhaal op de website van Flair.