Voor het beoordelen van iemands gehoor wordt al jarenlang de zogenaamde ‘piepjestest’ gebruikt. Hierbij krijg je als patiënt een hoofdtelefoon op en moet je op een knop drukken als je een piep hoort. Honderd procent betrouwbaar lijkt deze testmethode echter niet. Het University College London Ear Institute doet daarom onderzoek met een nieuw soort test.

Voor wie zijn gehoor regelmatig laat testen is het een herkenbare situatie: je zit in een afgesloten kamer met een hoofdtelefoon op je hoofd en een drukknop in je hand. Iedere keer als je een piepje hoort, moet je de knop indrukken. Maar hoe dik de deur van het kamertje ook is, je kunt nog steeds geluiden horen, zoals voetstappen of het toetsenbord van de medewerker die de test afneemt. Soms maak je zelf geluiden, zoals kuchen of niesen. Hoorde je nu toevallig net op dát moment een piepje? Nou ja, voor de zekerheid de knop maar even indrukken dan.

Primitief

In een tijd waarin technologische ontwikkelingen ontzettend snel gaan, lijkt de test behoorlijk primitief. Dat vonden ook onderzoekers aan het University College London Ear Institute. Met ondersteuning van de Biomedical Research Council wordt daarom momenteel een onderzoek uitgevoerd met een nieuw soort test. Het onderzoek maakt deel uit van een groter project, waarbij wordt onderzocht hoe goed mensen zonder gehoorverlies en mensen met hoortoestellen of cochleaire implantaten geluid kunnen lokaliseren en onderscheid kunnen maken tussen verschillende woorden.

“Vaak is het grootste probleem de aanwezigheid van achtergrondgeluid,” legt één van de onderzoekers uit. “Daarnaast kunnen twee personen exact dezelfde uitslag krijgen na een piepjestest, maar wel compleet verschillende behoeftes hebben als het gaat om de juiste hoorhulpmiddelen. Met andere woorden: de technologie is op dit gebied nog niet waar ze zou moeten zijn.”

Geluiddichte kamer

Voor het onderzoek werd een geluiddichte, echovrije kamer ingericht, die zo is ontworpen dat het gebruikte materiaal de reflecties van geluidsgolven volledig absorbeert. De vloer is van verend draadgaas en op de muren zitten geometrische figuren gemaakt van schuim. Als patiënt neem je midden in de ruimte plaats op een stoel, met tegenover je een rij van wel twaalf luidsprekers. De test bestaat uit het correct identificeren van woorden (cheat, cheese, cheap, etc.) door op een tablet op de juiste afbeelding te klikken. Op de achtergrond wordt een stem afgespeeld om de aanwezigheid van een pratend persoon na te bootsen. Het tweede deel van de test richt zich op het bepalen van de richting waar een geluid vandaan komt.

Het onderzoek moet uitwijzen hoe goed de nieuwste versterkingsapparatuur presteert op het gebied van spraakidentificatie en geluidslokalisatie en welke factoren deze prestaties kunnen beïnvloeden. Ook hopen de onderzoekers een beter begrip te ontwikkelen van de voordelen en beperkingen van de bestaande hoortoesteltechnologie. Als het onderzoek succesvol blijkt, is de piepjestest over een aantal jaren wellicht achterhaald en kunnen toekomstige hoortesten in een vergelijkbare, geluiddichte kamer worden uitgevoerd.

Bron: Juliet England op The Limping Chicken