Zoals onder water speelt zich af op de Amerikaanse dovenschool River Valley. De leerlingen en docenten van deze school hebben naast normale problemen, ook te maken hebben met onrechtvaardigheid en discriminatie. Benieuwd naar dit boek?

In dit boek leef je mee met verschillende personages. Zo is er Charlie, een dove tiener die vòòr dovenschool River Valley op scholen voor horende kinderen zat. Ondanks tientallen lessen logopedie en een CI (cocheleair implantaat), lukt het Charlie niet om mee te draaien met de horende kinderen. Degene die dat het vervelendst vindt, lijkt de moeder van Charlie te zijn. Wanneer Charlie eindelijk naar River Valley mag, gaat er een wereld voor haar open.

Daar ontmoet ze onder andere Austin, een populaire jongen uit een beroemde dovenfamilie. Zijn leven lijkt perfect te zijn, tot zijn nieuwe zusje horend geboren wordt. Ze is ‘gezakt’ voor de doventest. Austin is ervan overtuigd dat zijn horende vader eindelijk het kind heeft gekregen dat hij altijd wilde.

Ten slotte lees je over de directrice van de school, February. Zij woont met haar vrouw en moeder op de schoolcampus. February verbergt vele geheimen voor haar partner en haar dove moeder. Zo probeert het lokale bestuur de subsidie van de school in te trekken, waardoor de school moet sluiten. En is ze verliefd op een collega. Hoe langer ze haar mond houdt, hoe groter de gevolgen worden.

Kijkje in de dovenwereld

In het boek Zoals onder water lees je over grote thema’s waar veel dove mensen wereldwijd mee te maken krijgen. Bijvoorbeeld de sociale of politieke druk om een dovenschool te sluiten, omdat er geen geld meer is. De druk die Charlie’s moeder op haar dochter legt om normaal (horend) te zijn. De auteur zegt het mooi in haar nawoord: ‘De kinderen leren dat ze een minderwaardig gevoel hebben ten opzichte van hun leeftijdsgenoten en dat ze al hun energie moeten steken in het proberen erbij te horen.’ Je leest ook over andere thema’s waar veel dove mensen dagelijks mee te maken hebben. Denk bijvoorbeeld aan de horende omgeving die geen enkele moeite doet om duidelijk of langzaam te spreken, waardoor de dove mensen constant informatie missen. Of dat er rare vragen worden gesteld of raar wordt gekeken zodra dove mensen aangeven dat ze doof zijn en gebarentaal gebruiken.

Bovendien is er een constante dreiging voor de dovencultuur, waardoor hun eigen taal, geschiedenis en toekomstdromen verloren kunnen gaan. Die dreiging bestaat uit cochleaire implantaten, het sluiten van dovengemeenschappen en slecht onderwijs voor dove kinderen.