‘Van wie heb je leren praten?’ Dat was de vraag die Claudia Durastanti haar hele leven achtervolgde, omdat beide ouders doof waren.

Dit boek is tegelijkertijd autobiografie, reisverhaal en fictie. Durastanti beschrijft hoe ze opgroeide met dove ouders in Brooklyn, op haar zesde verhuisde naar het Italiaanse platteland, en later belandde in Londen. Overal voelde ze zich een buitenstaander: door haar gezin, haar talen, haar achtergrond. Die eenzaamheid is niet bitter, maar wordt in haar handen iets moois: een zoektocht naar wie ze is en waar ze thuishoort.

Centraal in het boek staat stilte, de stilte van doofheid, de stilte van een immigrant in een vreemd land. Maar ook de kracht van taal om die stilte te doorbreken en te transformeren. Want juist iemand die tussen talen en werelden opgroeide, weet als geen ander wat woorden waard zijn.

De vreemdelinge is persoonlijk en universeel tegelijk, over identiteit, thuis en de vraag hoe je jezelf uitvindt als de wereld je nergens helemaal bij lijkt te rekenen.